Eftir mjög fáa tíma mun ég leggja af stað til í helgarferð til Kaupmannahafnar. Líkast til er það ástæðan fyrir því að ég get ekki sofnað. Ég hef fulla trú á þessu, þrátt fyrir að hafa tapað greiðslukorti mínu sem veldur mér mikilli mæðu, manneskju sem vön er að tapa engu. Fór því í bankann í dag og keypti mér peninga með farseðilinn minn til að færa sönnur á að ég væri í raun og veru að fara til útlanda en væri ekki bara braskari að svíkja út gjaldeyri, það var virkilega súrrealískt.
Danmörk hefur jú löngum verið mitt helsta vinaland og þekki ég mig ágætlega og geri því ráð fyrir að ekkert muni koma mér á óvart, heldur verði þetta bara eins og að fara í gamla þæginlega skó.
Helginni mun ég eyða í góðum félagskap, gera mér glaða daga, taka nokkrar myndir, drekka kakómjólk og borða danskt bakkelsi, fara á tónleika, hitta falleg afkvæmi vini og ættingja auk foreldra þeirra. Svo ekki sé talað um að rabba við fólk á dönsku eins og mér sé borgað fyrir. Að ógleymdu hinu sérdanska hygge.