Djöfull væri ég til

Fyrir ári síðan var ég nýlent í Kína, með sandala á tásunum, myndavél í hönd og fullan bakpoka á baki og mjöðm. Fáar áhyggjur og mikil gleði. Á fyrsta hostelinu, sem var vandfundið, var engin loftkæling, veggirnir voru í raun ekki veggir heldur örþunn skilrúm ekki ósvipuð og á klósettbásum. Einfalt og gott, sofna þreytt, vakna glöð, labba út um allt, týnast og finna rétta leið. Engin langtímamarkmið, bara ákvarðanir um hvernig maður eigi að eyða morgundeginum og skyndiákvarðanir.
Ég er svaka útlandaþyrst, úff hvað ég væri til í að hoppa bara upp í næstu flugvél og spranga eitthvað um heiminn í nokkrar vikur. Engar áhyggjur, nema af því hver næsti áfangastaður ætti að vera. Núna sit ég hins vegar, með alls kyns skuldbindingar og fullorðinsdót, sem ekki er svo auðvelt að losna undan eða sig við eins og húsaleigusamning, búslóð, BA-ritgerð á bakinu og drullufúl út í skrifræðið í HÍ. En shit hvað ég væri til í að vera bara einhver staðar að tjilla með sól í andliti og hælsæri. Hvenær varð ég eiginlega svona fullorðin?