Ómikilvægi hins og þessa

Gunnar Þorbergur var eitthvað að kvarta yfir að bloggið mitt væri of artý. Veit ekki alveg hvernig ber að skilja það, en hann verður þá bara að hætta að lesa, blessaður.
Sumarfríið mitt er formlega hafið og ég er ekkert að kvarta enn sem komið er, enda bara einn dagur búinn og tókst mér ágætlega að hofa ofan af fyrir sjálfri mér. Ég reikna þó með verkefnaskorti síðar meir, þannig að tillögur, sprell og óvæntar uppákomur eru að sjálfsögðu vel þegnar. Ég reikna með að gera heiðarlega tilraun til að læra að prjóna, með alla mína 10 þumla.
Ég er annars að jafna mig eftir slæma bakteríusýkingu sem réðst á háls minn í síðustu viku og ógnaði hinni árlegu sumarbústaðarferð Há bús, ég komst þó til læknis sem bauð mér gamla góða töfra/ógeðissveppinn fyrir helgina og var ég orðin sæmilega hress þegar lagt var í hann á laugardagsmorguninn. Allavega nógu hress til að geta verið með leiðindi við samferðamenn mína eins og mér einni er lagið. Sem var gaman. Annars hefði ekki verið mikið fyrir mig að gera.
Yndislegt.

+þetta